Friday, October 13, 2006

GREEKS FOREVER and ever and ever and ever...but WHY GOD, WHY???


Καινούρια χρονιά πίσω στο Swansea και ναι, ναι όλα τα βλέπουμε θετικά οk, οk(να μην επαναλαμβάνομαι) αλλά υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα που όσο κι αν προσπαθώ να το αγνοήσω πετάγεται μπροστά μου! Ποιό είναι αυτό; Τα συμπατριωτάκια μου!!!
Λοιπόν, για να εξηγούμαστε, να μην παρεξηγούμαστε δεν είναι ότι έχω κάποιο πρόβλημα γενικώς με τους Έλληνες φοιτητές αλλά υπάρχουν κάποιες συγκεκριμένες συμπεριφορές στην πλειοψηφεία των Ελλήνων φοιτητών που με χτυπάνε στο δόξα πατρί και με εκνευρίζουν απίστευτα!!!
Τώρα, λόγω της σφαγής που παίχτηκε με τις βάσεις, λόγω του ότι οι σπουδές σε κάποια επαρχιωτική πόλη της Ελλάδας στοιχίζουν πάνω-κάτω το ίδιο για την ελληνική οικογένεια όσο το εξωτερικό(λέμε τώρα...!) για άγνωστο, τέλος πάντων, λόγο η μικρή και ταπεινή πόλη του Swansea φέτος έχει τιγκάρει από Έλληνες! Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς και για την ακρίβεια είμαστε ολόκληρη παροικία πράγμα που με είχε κάνει ιδιαίτερα χαρούμενη τις πρώτες μέρες που το συνειδητοποίησα και που τώρα πια με χαλάει σε τραγικό σημείο!

Δεν είναι ότι δεν είναι ωραίο να ακούς παντού ελληνικά εκεί που την προηγούμενη χρονιά κόντευα να τα ξεχάσω, αλλά είναι ότι πρέπει να σου φέρονται και με τον ελληνικό τρόπο. Για παράδειγμα συγχώρεστε με κιόλας αλλά ναι, ενοχλούμαι όταν βρίσκω έναν έλληνα και μέχρι να τελειώσουμε τον καφέ μας μου έχει κάνει τράκα το μισό πακέτο τσιγάρα,ενοχλούμαι όταν φιλοξενώ ένα άτομο να θεωρεί φυσικό ότι μπορεί να ανοίξει την τσάντα μου και τα συρτάρια μου και να χρησιμοποιεί ό,τι θέλει χωρίς να με ρωτάει,ενοχλούμαι να έχω κάποιον στο σπίτι μου είτε για φιλοξενεία είτε για επίσκεψη και να μου λέει τι να κάνω και τι έχει μέχρι και πόση ώρα θα μιλάω με το αγόρι μου στο msn(δηλαδή ΕΛΕΟΣ!), με ενοχλεί το κουτσομπολιό, με ενοχλεί η κατινιά.
Λείπει το μέτρο και δεν κρατιούνται οι ισορροπίες. Μέγα λάθος αυτό!
Ίσως, μέ όλο αυτό το ξέσπασμά μου απλά να προσπαθώ να εκφράσω την απογοήτευσή μου για τα άτομα που έχω γνωρίσει φέτος και ειδικά όταν συγκρίνω με τα περσινά παιδιά που ευτυχώς είμαστε ακόμα παρέα.
ANYWAY,enough is enough και τελικά ίσως, αυτό να είναι και ένα μάθημα για μένα να μην είμαι ανοιχτή σε όλους και να τσεκάρω πρώτα κάποιον πριν τον εμπιστευτώ σε οποιονδήποτε τομέα.

4 Comments:

Blogger Ζαρατούστρα said...

πράγματι απίστευτη η εμμονή των νεοελληνων με τις σπουδές, πόσω δε μάλλον στο εξωτερικό!

θυμήθηκα που πήγα προεκλογικά (το 2004) σε ομιλία του Σπηλιωτόπουλου ο οποίος έλεγε ότι το κόμμα του όταν γίνει Κυβέρνηση θα ενισχύσει τα ΑΕΙ ώστε να εισαγονται ξένοι φοιτητές, και όχι να εξάγονται έλληνες έξω... 2,5 χρόνια μετά τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα...

Όσο για τη διάθεση και τη νοοτροπία του "ελληνάρα" που πάει "να περάσει καλά" έξω, είναι κάτι που δεν περιγράφεται, βιώνεται...

καλά κουράγια...

4:53 PM  
Blogger thegypsy said...

Ευχαριστώ, αλλά σκούρα τα πράγματα!!!
Αυτό που χρειάζεται να κάνει, τελικά, κανείς είναι να κοιτάζει τη δουλειά του και να ασχολείται αποκλειστικά με τον εαυτό του...
Τι να πείς;

6:57 PM  
Blogger Johny B.Good said...

Από τη δική μου, καλή και κακή, εμπειρία, επιβεβαιώνω απολύτως τον Ζαρατούστρα, αλλά και το δικό σου post. (Ωραίο και το ανέκδοτο με τον Σπηλιωτόπουλο...) Η λύση δεν είναι η πλήρης απομόνωση πάντως, αλλά η επιλογή της παρέας και της συναναστροφής. Και η ελληνική φοιτητική κοινότητα του εξωτερικού είναι μία μικρογραφία της κοινωνίας μας με τις ιδιαιτερότητές της... Είναι προφανές ότι ο φοιτητής που βλέπει τις σπουδές έξω ως διέξοδο και λύση ζωής θα τις αντιμετωπίσει με άλλο πνεύμα από τον υιό ή την κόρη μεγαλοδικηγόρου που θέλει να πάρει το κωλόχαρτο τσάτρα-πάτρα για να πάρει τη θέση του μπαμπά στο γραφείο και στις κοσμικές στήλες...

4:14 PM  
Blogger thegypsy said...

Hey Johny :)
Σίγουρα ούτε κι εγω πιστεύω στην απομόνωση κι ακόμα κι αν πίστευα δεν νομίζω ότι ποτέ θα μπορούσα να ζήσω μόνη μου.
Έχω πάθει μέγαλη ήττα, όμως, με την πλειοψηφία των φετινών παιδιών. Πάντα επιλέγω τις παρέες μου αλλά αυτό που νιώθω φέτος είναι ότι δεν υπάρχουν επιλογές. Ευτυχώς που οι περσινές φιλίες μου πια έχουν θεμέλια και ειδικά μία απο αυτές δεν νομίζω ότι θα χαλάσει ποτέ.
Κι αυτό είναι πολύ ευχάριστο και ελπιδοφόρο:)

6:21 PM  

Post a Comment

<< Home